Αναφέρει σχετικά η ΚΑΕ Άρης: «Στο σημείο αυτό αξίζει να… προετοιμάσουμε τον κόσμο της ομάδας μας, για μια από τις ενέργειες που προγραμματίζουμε για τη φετινή χρονιά.

Φέτος θα τιμήσουμε την ομάδα της σεζόν 1989_90, συνεχίζοντας την παράδοση που ξεκινήσαμε πέρυσι, με την ομάδα του 1979, ενώ έχει ήδη ετοιμαστεί η “Επετειακή Φανέλα”, την οποία η ομάδα μας, μετά από άδεια της Διοργανώτριας Αρχής του Πρωταθλήματος, θα φορέσει σε έναν από τους Επίσημους Αγώνες της».

Πηγή: Τιμάει την ομάδα του 1989-90 ο Άρης και φοράει την αντίστοιχη επετειακή φανέλα! – PRESSARIS

Ωραία , αρκεί να μη βγει μωβ πάλι…

Και εδώ να θυμίσω , πως αυτή η φανέλα , στις ψηφοφορίες που κάναμε πέρυσι , δε βγήκε καν από τον δεύτερο γύρο…

 

16 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Βάσει ονομάτων,η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών.Ποτε άλλοτε ο Άρης δεν είχε 3 Top players ευρωπαϊκού επιπέδου(Γκάλης-Γιαννάκης-Βρανκοβιτς).Δεν έχω καταλάβει γιατί τα πήγαμε τόσο άσχημα στο φάιναλ φορ της Σαραγόσα. Ήμουν και έφηβος τότε και δεν γνώριζα πολλά από τα παρασκήνια. Αν κάποιος φίλος ξέρει,ας γράψει κάτι,είναι μια απορία που έχω χρόνια…

    • Είχαμε και τον Τζόουνς τότε στην Ευρώπη , αλλά πέσαμε με Μπαρτσελόνα στα ημιτελικά , που έπαιζε και εντός έδρας και γενικά μας είχε. Άσε που μετά , ακόμα κι αν περνούσαμε , θα παίζαμε με Γιουγκοπλάστικα του Μάλκοβιτς , με Κούκοτς , Ράτζα , Σόμπιν , Περάσοβιτς κ.α…. Ομαδάρες γενικά.

      • Πιστεύω πάντως ότι η Γιουγκοπλάστικα μας ταίριαζε περισσότερο σαν ομάδα. Εκείνη τη χρονιά τους πήραμε εκεί μέσα, ενώ εδώ που χάσαμε ήταν στο τελευταίο δευτερόλεπτο με καλάθι του Ράτζα. Η Μπαρτσελόνα πάντως σίγουρα μας είχε, εκεί είχαμε χάσει με 90-56 και μας πήρε και δω, με έναν εκπληκτικό Ορτίθ που είχε 11 στα 11 δίποντα.

        • Τώρα που τα ξαναθυμαμαι νομίζω πως εκείνη η ήττα από την Γιουγκοπλάστικα μας έριξε πάνω στην Μπαρτσελόνα στον ημιτελικό.

        • Τον θυμαμαι τον αγωνα με Γιουγκοπλαστικα , ο Τζοουνς ειχε κανει φοβερο ματς , πηρε επιθετικα,σκοραρε ,επαιζε αμυνα , γενικα ηταν απ ᾽ τους καλυτερους ξενους που περασαν απ την ομαδα. Εφυγε κακην κακως και αδοξα .

          • Ναι ειδικά στο πρώτο ημίχρονο ήταν το καλύτερο παιχνίδι του στον Άρη. Επίσης είχαμε και φοβερή κερκίδα εκείνη τη μέρα, εκπληκτική οργανωση, οι Ισπανοί στο ζεσταμα δε σταμάτησαν να μας κοιτανε..

    • Είχαμε 4 παίκτες υψηλού επιπέδου, ήταν και ο Τζόουνς. Κοιτα, στον ημιτελικό παίξαμε με την Μπαρτσελόνα που ήταν σαν γνπεδουχος και ήταν και φορμαρισμένη. Θα μου πεις στον τελικό χάσανε από την Γιουγκοπλάστικα. Εντάξει αυτή ήταν από άλλο ανέκδοτο. Το πήρε 3 φορές σερι. Το βασικό μας πρόβλημα για μένα και στους 3 ημιτελικους που χάσαμε ήταν η άμυνα. Στον έναν φάγαμε 87, στον άλλον 99 και σε αυτόν 105. Βέβαια τότε τα σκορ ήταν ψηλά, αλλά γενικά δεν καταφέραμε να εξουδετερώσουμε κανένα ατού των αντιπαλων. Επίσης ο Γκάλης και στα τρία παιχνίδια είχε από ένα κακό ημίχρονο που μας στοίχισε. Άλλη αιτία ήταν ο αρκετά χαμηλότερου επιπέδου πάγκος μας από την πρώτη πεντάδα. Σε πρώτη φάση αυτά μου έρχονται στο μυαλό..

      • Πολύ κακός πάγκος τότε όντως , επίσης ο δεύτερος ξένος μας δεν έπαιζε Ελλάδα , οπότε η χημεία ήταν κάπως. Γενικά πιστεύω πως και τα 3 μας φάιναλ φορ ήταν υπέρβαση , πιάσαμε το ταβάνι μας δηλαδή. Ίσως , αν γινόταν ένα από τα 3 εντός Ελλάδος , να τα καταφέρναμε , μιας που εντός έδρας είχαμε +50% απόδοση.

  2. Ευχαριστω για τις απαντησεις.Δεν έβαλα τον Τζόουνς που ήταν πολύ καλός παίκτης γιατί δεν τον θεωρώ παγκοσμίου επιπέδου όπως τους άλλους 3. Παίκτες παγκοσμίου επιπέδου που έπαιξαν στον Άρη είναι κατ’ εμένα (εκτός από την τριάδα) ,οι Ταρπλει και ίσως ο Ορτιθ.
    Τη Γιουγκοπλαστικα όπως έγραψαν κ Φίλοι πριν την είχαμε κερδίσει στην έδρα της ,δε νομίζω να είμασταν και τόσο ξεγραμμενοι αν την αντιμετωπίζαμε.
    Η Μπάρτσα όντως δε μας πήγαινε.Νομιζω ότι η καλή κυκλοφορία της μπάλας που είχαν μας αποσυντονιζε στην άμυνα από την στιγμή που είχαμε ένα αδύνατο σημείο,δηλ τον Γκάλη που δεν μαρκαρε.
    Χάσαμε όμως με κατεβασμένα χέρια κ από την Λιμόζ στο μικρό τελικό που δεν ήταν δα και το μεγαθήριο.Γιαυτο Ρωτούσα μήπως υπήρχε παρασκήνιο πχ προβλήματα στα αποδυτήρια.

    • Διάβασε αυτό εδώ από το Τρίποντο και νομίζω θα πάρεις την απάντηση σου. Μερικά highlights:

      Μεσούντος του φάιναλ φορ, πολύ δε περισσότερο μετά τη λήξη του, η αίσθηση ότι η αυτοκρατορία του Άρη πλησίαζε στο τέλος της κατέστη πεποίθηση. Το αφουγκραζόμουν εκείνες τις μέρες, μέσα σε μια άρρωστη ατμόσφαιρα, που επιδεινώθηκε στη συνέχεια και δεν ανεστράφη παρά την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Έφυγε πρώτος ο Ιωαννίδης (το καλοκαίρι του ’90) και ακολούθησαν οι υπόλοιποι, ο ένας μετά τον άλλον…
      (Σκουντής / ALL STAR Basket , gazzeta.gr)

      Στην πραγματικότητα η Σαραγόσα σήμανε το τέλος της αθωότητας και κατ’ επέκταση το τέλος εποχής για την αυτοκρατορία του Άρη, καθώς οι σχέσεις παικτών-προπονητή, προπονητή-διοίκησης και ομάδας-κόσμου είχαν δηλητηριαστεί.

      «Μέχρι εδώ ήταν ο Άρης για μένα. Απόψε εγώ τελείωσα». Τάδε έφη Γκάλης (προς τους οπαδούς που τον αποδοκίμασαν), λίγα λεπτά μετά τη λήξη του αγώνα με τη Λιμόζ. Η απειλή του δεν πραγματοποιήθηκε τότε, αλλά δύο χρόνια αργότερα μετά από εκείνη τη δραματική συνάντηση με τον Θεόφιλο Μητρούδη…

    • Εντάξει ο μικρός τελικός είχε αρχίσει από τότε να γίνεται λίγο αγγαρεια. Ο Τζόουνς σε προσόντα ήταν παγκόσμιου επιπέδου, το μυαλό του τα χαλούσε όλα. Και ο σελλερς ήταν επίσης τεράστιος παίκτης, πανέξυπνος και σε χειρισμό μπάλας θύμιζε Αντετοκούμπο. Εκείνη την εποχή ειδικά δεν υπήρχε παίκτης 2.13 τόσο κοντρολαρισμενος.

      • Ναι εξαιρετικός ο Σελλερς.Το αδύνατο σημείο του ήταν ότι…ήταν αδύνατος και ένα βαρύ σέντερ τον έβαζε στο καλάθι. Παρ’ αυτό ,από τους πολύ μεγάλους παίκτες που έπαιξαν στον Άρη,αδικημένος λίγο στη συλλογική μνήμη των αρειανων,που του καταλογίζουν μια χαμένη βολή στο Κίνγκστον με αποτέλεσμα απροσδόκητη ήττα που έκρινε την είσοδο στο φάιναλ φορ τη χρόνια εκείνη.Βεβαια υπάρχει κ η άλλη βολή,αυτή που μας έδωσε το τελευταίο πρωτάθλημα.

  3. Γενικα ( πιο πολυ απο οτι εχω διαβασει και οχι απο οτι θυμαμαι)στη Σαραγοσα ειχαμε μπει για καποιο λογο σε φαση παρακμης.Στη Γανδη ειμασταν ρουκι.Στο μοναχο ηταν η πιο καλη μας ευκαιρία απο οτι θυμαμαι με τον αστικο μυθο οτι χασαμε τον τελικο λογω του καυγά Γιαννάκη-Μαγκι.
    Επισης Σαραγοσα ειχαμε Τζοουνς αλλα ειχαμε θυσιασει Σουμποτιτς.Τελος ο Βρανκοβιτς τοτε δεν ηταν ο παικτης που εγινε αργοτερα.
    Περασμενα μεγαλεια.Που να ξεραμε τη παρακμη θα ζούσαμε σήμερα!!

  4. Ας τιμήσουν τον Αυτοκράτορα καλύτερα με λίγη σοβαρότητα . Με λίγη ευθύνη. Με αξιοπρέπεια . Ποιοι και πότε θα φορέσουν την επ(αι)τειακή φανέλα φανέλα ?

Comments are closed.